من و این روزها

طبق معمول همیشه که از ایران بر می گردم ذهنم به هم ریخته و آشفته است. دلم تنگ است و خیلی تنگ تر از سالهای گذشته. برای ترم یک فعالیتهای فوق برنامه پسرکها را حداقل ممکن برنامه ریزی کرده ام تا ببینم هومان با دبیرستان چه می کند. فراموش کردم تاریخ جلسه آشنایی با معلم رایان را از نشریه اینترنتی مدرسه چک کنم. همزمان با جلسه هومان بوده و فراموش کردم بروم. " شده ام مادر سهل انگاری که عین خیالش هم نیست الان معلم کلاس پسرکک در موردش چه فکری می کند." بدتر از همه اینکه این خواب لعنتی تنظیم نمی شود.